Onzekerheid wordt vaak verward met angst, maar in de diepte van mijn innerlijke wereld ervaar ik iets heel anders.Ik bevind me in een donkere laag. Het is pikzwart, maar het benauwt me niet. Het is een’ moedig donker’ waarin ik hyperbewust ben van mijn eigen aanwezigheid op een nulpunt waar de tijd stilstaat.
In deze stilte transformeert alles. Ik passeer de schaduwen, groei als een boom door alle muren heen, en word uiteindelijk opgenomen in de Zon-het allerhoogste bewustzijn. Ik ben de bron en de warmte geworden. Maar deze verlichting komt met een prijs : niets zal ooit nog hetzelfde zijn. De patronen die mensen in slaap houden, passen me niet meer. Dit creëert een onvermijdelijke afstand.
Maar de werkelijke bedoeling is nu dat ik leer hoe het is om op deze manier te ZIJN .Voordat ik hiermee naar buiten treed , mag ik stoeien met deze nieuwe realiteit in het dagelijks bestaan. De oefening zit in elk contact. Niet alleen met mensen, maar met alles wat gematerialiseerd is : De dieren, de planten, de wereld om me heen.
Ik leer me te verbinden met de ander of het andere precies zoals ik eerder die boom werd. Ik voel, hoor en zie vanuit het Grote Bewustzijn, zonder mezelf te verliezen. En het mooiste is : ik kan me ook weer loskoppelen. Het hoeft niet altijd ‘ aan’ te staan. Het zijn momenten van pure helderheid, waarin ik kies om één te zijn met de schepping, om daarna weer rustig terug te keren naar mijn eigen centrum
Ik ben niet langer een gevangene van patronen , maar een meester van verbinding.
Ik ben de waarnemer. Ik ben de verbinding. IK BEN